Badania prowadzone były w Warszawie na przestrzeni 5 lat. Budki lęgowe rozmieszczono w różnych częściach miasta, zarówno w parkach, miejskich i podmiejskich lasach, ale także na osiedlach mieszkaniowych czy cmentarzach. Co roku naukowcy obserwowali ptaki wczesną wiosną.
Analizy wykazały, jak betonowanie przestrzeni wpływa m.in. na młode sikorki bogatki i modraszki - gatunki dobrze przystosowane do życia w mieście. Podwojenie powierzchni nieprzepuszczalnych (z betonu lub asfaltu) w promieniu 100 metrów od gniazda skutkowało zmniejszeniem liczby młodych opuszczających budki lęgowe. W przypadku bogatek o 51 proc., a u modraszek o 41 proc.
Naukowcy sugerują, że przyczyną tego spadku może być mniejsza dostępność naturalnego pokarmu, takiego jak gąsienice, na obszarach z dużą ilością betonu i brakiem drzew.
Prof. Marta Szulkin z Uniwersytetu Warszawskiego, uczestnicząca w badaniach, podkreśliła, że zależy jej na tym, aby wyniki badań i zgromadzone dane były wykorzystywane jako wskazówki przy rewitalizacji terenów zielonych oraz przez urbanistów, architektów i zarządców zieleni miejskiej. Zaznaczyła również, że wyeliminowanie betonu z miast nie jest możliwe, ale istnieje wiele miejsc, gdzie można go ograniczyć.
Oprac. Karolina Pawłowska
