W Unii Europejskiej OZE pozostały największym producentem prądu, odpowiadając za 47,2 proc. całej wytworzonej energii elektrycznej. To nie jest już chwilowy trend, lecz trwały rezultat wieloletnich inwestycji, które zmieniły strukturę europejskiego systemu energetycznego.
Produkcja z farm wiatrowych, słonecznych, wodnych i biomasy osiągnęła około 1,33 mln GWh. Nieznaczny spadek o 0,5 proc. względem poprzedniego roku nie oznacza jednak spowolnienia transformacji. Główną przyczyną był słabszy rok dla hydroenergetyki -elektrownie wodne po prostu wytworzyły mniej prądu z powodu warunków pogodowych. Jednocześnie całkowita podaż energii odnawialnej w całej gospodarce (nie tylko prąd, ale też ciepło i inne zastosowania) wzrosła o 1,4 proc.
Na tym tle wyraźnie rośnie rola gazu ziemnego. Jego dostawy zwiększyły się o 2,3 proc., co przełożyło się na wzrost produkcji energii z paliw kopalnych o 3,2 proc. Gaz pełni dziś funkcję elastycznego bufora - szybko uzupełnia braki, gdy wiatr nie wieje, a słońce nie świeci wystarczająco mocno. To drugi rok z rzędu odbudowy zużycia tego paliwa po kryzysowym spadku z 2023 roku.
W przeciwieństwie do gazu, węgiel nadal jest w odwrocie. Wydobycie węgla brunatnego spadło o 7,7 proc., a kamiennego o 3,2 proc. - oba wskaźniki osiągnęły najniższe poziomy od początku unijnych statystyk w 1990 roku. Produkty naftowe również zanotowały spadek o 2,8 proc. Widoczna jest więc wyraźna zmiana w ramach paliw kopalnych: od najbardziej brudnego węgla w stronę gazu jako paliwa przejściowego.
Energetyka jądrowa utrzymała stabilną pozycję trzeciego filaru systemu, z produkcją na poziomie 650,6 tys. GWh. Cały obraz pokazuje jednak jasno, że sama rozbudowa mocy wiatrowych i słonecznych nie wystarczy do bezpiecznej i pełnej dekarbonizacji. Kluczowe stają się teraz magazyny energii, nowoczesne sieci przesyłowe oraz elastyczne zarządzanie popytem - elementy, które pozwolą europejskiej energetyce skutecznie radzić sobie z naturalną zmiennością OZE.
Opracowanie: Przemysław Szubartowicz
Źródło: Zielona Interia
